De impact van jouw geboorte

Soms tref ik in die volwassen mensenverhalen niet enkel kinderen maar piepjonge baby’s aan. Ze laten de volwassene ervaren hoe ze zich helemaal ontredderd hebben gevoeld door de plotse kilte van bv. een ingeleide bevalling (doordat de arts op vakantie vertrok en de baby dan maar vroeger moest komen). In de baby leefde verdriet, angst en verwarring, er werd geen rekening gehouden met z’n tempo. Zijn geboorte-impuls om zich uit mama, het leven in te duwen, heeft hij niet gekend. De volwassen man die later om hen heen is gegroeid heeft moeite om dingen voor zichzelf te doen, om zijn innerlijke kracht tot uitdrukking te brengen. Alsof hij nog steeds wacht op de goedkeuring en interventie van buitenaf. Alsof een ander het wel voor hem zal beslissen. Ook krijgt hij het lastig als dingen te snel om hem heen worden beslist zonder zijn zeggenschap. Wanneer zijn tempo niet wordt gerespecteerd, gaat hij roepen, niet beseffend dat het nog steeds de pasgeboren baby is die diep in hem leeft en verward krijst.

Een andere baby die ik ontmoette tijdens een regressiesessie, was klem komen te zitten in het geboortekanaal. De ervaring was zo beangstigend geweest dat de eerste ontmoeting met het leven een dreiging van de dood met zich had meegebracht. De volwassen vrouw die inmiddels om de baby heen was gegroeid kreeg vijfentwintig jaar later angstaanvallen in kleine ruimtes, bijzonder genoeg nadat ze een neusoperatie had ondergaan. Tijdens de neusoperatie ontstond er een grote druk op het neusbeen en aangezicht en werd ademen via de neus een tijd lang onmogelijk. De geklemde baby werd zo opnieuw in haar wakker, en daarmee ook de doodsangst die optrad in te kleine ruimtes en die als claustrofobie werd gediagnostiseerd. De dokter schreef de vrouw angstremmers voor. Het was een pleister op de wonde, want ze wist niet dat in haar nog steeds een doodsbange baby vocht voor haar leven.

Het bewustzijn van de ongeboren baby

Soms krijg ik ook diepbedroefde foetusjes te zien. De volwassen persoon vertelt me dan hoe ze een onbestemd gevoel in zich meedragen van hier niet te willen zijn, iets te missen, voortdurend zoekend te lijken niet wetend naar wat, zelfdestructieve gedragingen te vertonen, een gevoel van schuld in zich te dragen of in sommige gevallen zelfs drang tot automutilatie of zelfs de dood te hebben. In een regressiesessie blijken ze dan een ervaring te hebben die hen in de baarmoeder doet belanden, ten tijde van hun moeders zwangerschap. En plots is het daar, de emotionele ontlading bij het abrupte besef dat men niet alleen in die buik aanwezig was maar dat er nog een broertje of zusje in moeders buik bij hen bleek te zijn. Het zijn de verscheurende verhalen van een bijzonder fenomeen, het lost of vanishing twin syndroom wat zoveel betekent als dat er aanvankelijk twee baby’tjes in moeders buik aanwezig waren geweest waarvan eentje doorheen de zwangerschap (vaak tijdens de eerste weken) gestorven is. Ons rationeel verstand denkt dan: dit kan niet. En toch is dat hetgeen dan tijdens een sessie naar het daglicht, en vooral, in de gevoelswereld van de cliënt naar boven komt. En dat gaat gepaard met een stortvloed aan emoties, van diepe herkenning en een gevoel van ‘weerzien’ na een lange tijd van gemis, tot een gevoel van ’thuiskomen’ maar evenzeer van onbegrip en achtergelaten zijn, of van schuld omdat de ‘overlevende’ denkt dat hij/zij de ander heeft gedood, enz. De herinnering aan het gevoel van bv. schuld kan dan veelvuldig oppoppen in de volwassene zijn/haar leven. Van het aantrekken van situaties waarin hen schuld treft, tot liefdesrelaties waarin ze niet goed worden behandeld vanuit de innerlijke overtuiging dat ze het verdienen, enz.

Leeft voorouderlijk trauma verder in jouw huidige levensthema’s?

Wat ik pas recent ontdekte, was dat er zich naast al die huilende kinderen en baby’s, ook oma’s en opa’s, en soms zelf voorouders van enkele generaties terug schuilhouden in de diepe zielskrochten van al die moedige mannen en vrouwen die hier aankloppen. Ze zitten vaak goed verstopt, diep verscholen in een smalle spelonk van het onderbewuste. Het is daar dat we de echte verhalen aantreffen, de echte reden achter het waarom van al die vreemde gedragingen en pijnlijke kwetsuren. Wie niet beter weet, denkt dat de mens van nature kwaadaardig is. Voorouderlijke regressie laat je echter beseffen dat elk vreemd gedrag een reden van bestaan heeft, en die reden vinden we meestal in de niet vertelde voorouderlijke trauma’s… Intergenerationeel trauma ontstaat ergens, en de oorzaak is meestal diepe pijn die niet geuit kon worden. Zo bleek er bv. in een cliënte nog steeds een oma te leven die doodsbang was dat haar diep verstopte geheim ontdekt zou worden. Haar hele leven lang had ze gezwegen als een graf over het jarenlang misbruik van haar broer dat ze verplicht was geweest te ondergaan als jong meisje. Haar ouders zouden haar bekeken hebben als een hoer, schandelijk, geen man die haar nog zou gewild hebben. De kerk dreigde met de hel en verdoemenis bij elke onkuise daad. Telkens hij zich aan haar vergreep, ging haar jonge meisjeslichaam op slot, als versteend. Het had toen gevoeld alsof haar ziel wegdreef. Met zijn hand op haar mond kon ze nauwelijks nog ademhalen. Als verstikt bleef ze achter, haar pijnlijke waarheid inslikkend.

Laat ons nu eens kijken hoe oma’s onvertelde geheim een eigen leven gaat leiden…

Later, toen oma huwde en zelf een zoon en een dochter kreeg, ging ze weer op slot. Het misbruikte tienermeisje was uitgegroeid een strenge, controlerende moeder. Haar zoon liet ze geen moment aan haar blik ontsnappen, haar dochter hield ze ver van alles wat een penis had, vandaan. Ze nam haar dagelijks mee naar de kerk, soms zelfs twee keer. Toen haar dochter evolueerde van kind naar jonge vrouw, werd oma chagrijnig en zenuwachtig. Dan sloot ze haar dochter op in haar kamer wanneer ze met een jongen was gezien geweest. De zenuwen hadden toen door oma’s tengere lijf gegierd als vijfduizend brandende vuurpijlen.

Oma’s dochter ging zich later tegen haar strenge, kille moeder afzetten. Van warmte en liefde was in haar jeugd nooit sprake geweest. Ze voelde zich als opgroeiende tiener vooral onvrij en verstikt, en hapte vaak gespannen naar adem. Alsof de afklemmende hand van oma’s broer ook haar onzichtbaar bij de keel greep. Ze had geen idee waarom oma zo een harde, kille moeder voor haar was en leerde vroeg haar eigen hart af te sluiten.

Toen oma’s dochter jaren later op haar beurt ook een dochter kreeg, en ze zelf nooit met liefde omringd was geweest noch kansen had gekregen om zich te ontwikkelen, groeide ze uit tot een gemene, gefrusteerde en emotioneel afwezige moeder. Diep vanbinnen voelde ze zelfs jaloezie naar haar eigen dochter toe. Het kind kon immers opgroeien in een vrije tijdsgeest die ze zelf niet had gekend. De boosheid die ze voelde naar oma, haar moeder, projecteerde ze onbewust op haar dochter. Ze liet het kind opdraaien voor alle vuile klussen en ging zich mettertijd steeds ziekelijker gaan gedragen waardoor haar dochter voor haar ging zorgen in plaats van andersom. Het bleek een verwrongen poging te zijn om zo alsnog aan liefde en zorg te geraken.

Oma’s kleindochter kreeg mettertijd genoeg van haar aandacht-opeisende moeder, ze walgde er bijna van en besloot haar moeder flink op afstand te houden eens ze zelf mama werd. Ze wou en zou nooit worden zoals haar moeder: emotioneel afwezig en een onbetrouwbare feeks die de aandacht voortdurend naar zich toetrok. In plaats daarvan besloot oma’s kleindochter het anders te doen en haar leven te wijden aan het welzijn, de zorg en de liefde voor haar kinderen. Dat bracht haar naar een punt in haar leven waarbij ze voelde dat zelfzorg iets was dat ze niet bleek te kennen. Ze gaf zichzelf leeg, al had ze dat aanvankelijk niet door.

Dat was het moment waarop ze bij me aanklopte, omdat ze voelde dat er iets in haar leven moest veranderen, maar ze wist niet wat. Bovendien was de relatie met haar moeder desastreus, zei ze, en had ze last van vreemde fysieke gewaarwordingen waarin haar lichaam plots versteende, haar adem stokte en ze van een vat vol energie naar een lichaam ging dat wel dood leek te zijn.

Welkom in de wondere, pijnlijke maar bovenal diep menselijke wereld van intergenerationeel of voorouderlijk trauma als bron van onze huidige thematieken…

De nasleep van een grafgeheim

De regressiesessie leidde deze vrouw eerst naar haar eigen moeilijk doorleefde levenservaringen als tiener, als jong meisje, als kind. Het werd haar duidelijk hoe dat kind nog steeds verweesd en onbegrijpend in haar leefde. Wanneer ik doorvroeg naar het waarom van moeders gedrag, verscheen na wat aanmoediging het grotere plaatje in het onderbewustzijn van mijn cliënt. Daar was ze, vaag, stil, maar toch duidelijk aanwezig. Oma. Wanneer de cliënt zich afstemde op oma, en mits begeleiding van de juiste vragen, konden we oma geleidelijk aan liefdevol weglokken uit die donkere spelonk waar ze zich verstopte samen met haar loodzware geheim. Het deksel ging van de rioolput en bracht, ondanks de gruwel, vooral zuurstof, inzicht en grond onder de voeten in het verhaal en in mijn cliënt. Rillingen liepen over ons allebei heen. De kwartjes vielen voor haar op dat moment met bakken uit de lucht.

Bovenstaand verhaal over oma is slechts één voorbeeld van hoe een voorouderlijke regressie ons vanuit klachten in het nu kan leiden naar opgesloten traumatische ervaringen uit onze voorouderlijke lijn als bronoorzaak voor bizarre menselijke gedragingen. Maar er passeerden er inmiddels al heel wat de revue: van landsvluchten, ontbering en honger door oorlog en armoede, tot verraad, moord, misbruik, verlies en verboden liefdes. De ingeprente angst voor de hel en de verbanning door God uit het paradijs deden onze voorouders nog meer op hun tanden bijten en de pijn inslikken. Dat daarmee diepe scheuren zijn getrokken in het weefsel van ons maatschappij dewelke gebouwd is op ontelbare gezinssystemen, zie ik elke dag opnieuw.

Regressietherapie maakt ons menselijker

Lieve medemens, als ik iets heb mogen leren door alle begeleidingen waarbij ik samen met mijn cliënten afdaal naar de verstopte schaduwdelen in onszelf, dan is het wel dit:

We zijn zoveel meer dan de som der delen. Ons bewustzijn reikt zoveel verder dan wat vandaag als gangbaar wordt aangenomen. We weten veel en niks terzelfdertijd. Ik heb geleerd mijn kennis of idee rond wat logisch en realistisch is, waar of niet waar, werkelijk gebeurd of fantasie, aan de kant te schuiven voor de grootsheid van het oneindige bewustzijn dat zich aan ons openbaart tijdens zo’n sessie. We zijn zoveel meer dan ons wordt verteld en getoond. We zijn een eindeloos bewustzijn dat tijd en ruimte overstijgt.

Bovendien maakt elke sessie van mij een menselijker mens doordat ik inzicht krijg in het waarom achter al onze menselijke gedragingen. Net zoals de sessies mijn cliënten ook vullen met een groter begrip, meer compassie en liefde voor hun medemens, ouders en voorouders. Door die transitie ontstaat als vanzelf een grotere zachtheid en liefde naar zichzelf, wat zich verspreidt als een liefdevolle olievlek om hen heen. Bovenal wordt de vraag “Waarom?” eindelijk beantwoord en kan de wind eindelijk terug gaan waaien in die diep verstopte doofpot.

Wat ik vandaag met zekerheid durf te stellen, is dat achter elk vreemd gedrag een verhaal schuilgaat. Een verhaal dat zonder uitzondering is vervuld van verstopte pijn die niet doorleefd en doorvoeld kon worden en daardoor een eigen leven is gaan lijden. Zo kan onuitgesproken pijn families voor generaties lang impacteren en ontwrichten van binnenuit. Het maakt dat we groeien uit tot een schim van onszelf, dat we een schijnleven leven en sterven met spijt of een vastgeroest geheim dat zich verspreidt over de nakomelingen.

De creatiedrang is eindeloos

Nee, dit werk maakt me niet triest. Het maakt me nederig. Het maakt me bewust. Het doet me kijken met ogen die verder kijken dan de zichtbare horizon. Dat is soms pijnlijk, en bevrijdend terzelfdertijd.

Want naast dat alles zie ik bovenal de moed, de onstopbare levensdrang die stuwt en duwt. De Liefde met een L die uit elke generatie opnieuw wil geboren worden en tot expressie wil komen. Ze is niet te temmen, onmogelijk klein te houden. Ze komt terug, en terug. Generatie na generatie, leven na leven. Met elke menselijke ziel die incarneert, onderneemt ze een nieuwe poging. Ook al is ze veelvuldig vertrapt, verscheurd en verzwakt geraakt, ook al vraagt heling tijd, toch is de creatiedrang eindeloos. Net als de Liefde van waaruit we allen zijn geboren, en waar we allen vroeg of laat naar terugkeren. Want als we eenmaal begrijpen uit welk verhaal we zijn ontsproten, kan compassie en Liefde opnieuw ontkiemen. Het maakt ons zachter, milder, liefdevoller, begripvoller. Het maakt dat we stoppen met de oorlog veraf te veroordelen, omdat we de oorlog in onszelf tot een staakt het vuren hebben gebracht. Want wie begrijpt, kan vergeven. En wie vergeeft, bevrijdt en geneest zichzelf.

Wij zijn onverwoestbaar

Met dank aan al de moedige mannen en vrouwen die me vertrouwen om samen met hen op reis te gaan, speurend naar de innerlijke realiteiten en de grotere waarheden waarop ze gebouwd zijn. Met dank aan hun innerlijke drang naar bevrijding van datgene wat ze niet kunnen benoemen, maar waarvan ze voelen dat het hen belast. Met dank aan de Onvoorwaardelijke Liefde die ons stuwt. Onstopbaar. Onvernietigbaar.